Od początku lat dwudziestych w zachodniej części Śląska Cieszyńskiego, która przypadła Czechosłowacji, zaczęli intensywnie działać turyści czescy. Zrzeszeni byli w „Klubie Czesko-Słowackich Turystów” („Klub ćeskoslovenskych turistfi’, KĆT) z oddziałami m.in. w Czeskim Cieszynie, Jabłonkowie*, Orłowej -Łazach i Morawskiej Ostrawie. Już w 1923 r. KCT wzniósł 3 schroniska: na Beskidzie, na Ropiczce (tzw. „Bezrućova chata”, kilkadziesiąt metrów od spalonego polskiego schroniska) oraz na Wielkim Połomie, a później wiele innych w Beskidzie Śląsko-Morawskim. W 1932 r. otwarło swe podwoje schronisko KCT na Girowej*. Pod koniec lat dwudziestych uruchomiła też ta organizacja dwa prymitywne schroniska w rejonie Stożka*: Na jego zach. stokach, nad doliną Radwa-nowa powstał w góralskiej chałupie obiekt noclegowy, tzw. „Hala-mova chata”, a na pd. zboczach Kiczor*, „Na Plenisku” — schron w dawnej chacie myśliwskiej arcyksięcia Fryderyka Habsburga.
Po zajęciu Zaolzia przez Polskę, w styczniu 1939 r. decyzją wojewody śląskiego dra M. Grażyńskiego PTT-S „Beskid Śląski” został rozwiązany. Jego majątek przeszedł na własność Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, a członkowie przeszli automatycznie do 5 nowych oddziałów PTT, utworzonych w Jabłonkowie*, Trzyńcu*, Karwinie, Orłowej i Nowym Boguminie. PTT przejęło również większość obiektów KCT, m.in. schronisko na Girowej* przydzielono Kołu PTT w Karwinie.
Działania wojenne w 1939 r. oszczędziły schroniska wokół dolin Olzy i Wisły. Po zajęciu Polski przez hitlerowskie Niemcy schroniska PTT, podobnie jak i inne obiekty polskich organizacji turystycznych zostały przejęte w październiku 1940 r. przez jednostki organizacyjne „Beskidenverein”-u z Cieszyna i Katowic, scentralizowane wówczas w Głównym Związku Beskidzkim w Cieszynie („Beskide-nhauptverein in Teschen”). Za wyjątkiem prywatnego schroniska na Wlk. Soszowie* przetrwały one wojnę i wkrótce zostały uruchomione przez polskie i czechosłowackie organizacje turystyczne.
Po połączeniu w 1950 r. Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego powstało PTTK, które w obliczu ogromnego rozwoju ruchu turystycznego w tym regionie uruchomiło szereg dalszych obiektów noclegowych. Na terenie Wisły*, Ustronia* i Jaworzynki* powstały niezmiernie popularne wówczas stacje turystyczne, dysponujące w 1974 r. łącznie ok. 500 miejscami noclegowymi; stacje te, niestety, wkrótce Towarzystwu odebrano. Obecnie bazę noclegową tworzą przede wszystkim udostępnione szerokiemu ogółowi dawne domy wczasowe, a uzupełniają ją obiekty przedsiębiorstw turystycznych, liczne pensjonaty prywatne, schroniska PTSM, Studenckie Schroniska Turystyczne i in.
W Czechosłowacji w 1948 r. zapadła odgórna decyzja o zjednoczeniu wszystkich organizacji sportowo-turystycznych, które ostatecznie objćjł powstały w 1956 r. Czechosłowacki Związek Kultury Fizycznej (Ceskoslovensky svaz telesne vychovy — CSTV). Oddziały Klubu Czechosłowackich Turystów (KĆST) przekształcono w sekcje turystyki terenowych Zrzeszeń Sportowych (Telovychovna jed-nota — TJ), przy czym odebrano im wszystkie schroniska i inne tego typu obiekty obiekty, włączając je w gestię lokalnych spółdzielni hotelarsko-gastronomicznych. Obecnie skromną sieć schronisk w zach. części pasma uzupełniają udostępniane kolejno turystom domy i ośrodki wypoczynkowe dawnych Związków Zawodowych, zakładowe itp.
Prace nad wytyczeniem i znakowaniem szlaków górskich w Beskidzie Śląskim rozpoczęła bielska sekcja „Beskidenverein”-u już w 1893 r., tj. w pierwszym roku swego istnienia. Wyznakowała ona wtedy szlaki z Bielska na Szyndzielnię, Klimczok oraz na Błotny. Od 1899 r. BV wprowadził instrukcję znakowania, według której wszystkie szlaki znakowano barwnym znakiem na białym polu. Łącznie w Beskidzie Śl. „Beskidenverein” miał w 1930 r. 138 km szlaków, z czego jednak ok. 120 km w pn.-wsch. części gór.
Po I wojnie światowej do znakowania szlaków w polskiej części Beskidu Śl. włączyły się intensywnie oddziały PTT z Cieszyna i Katowic. Ok. 1924 r. K. Sosnowski opracował projekt Głównego Szlaku Beskidzkiego, którego odcinek biegnący przez Beskid Śl. — od Ustronia* przez Czantorię*, Stożek* i Baranią Górę do Węgierskiej Górki — wyznakował później Oddział Górnośląski PTT z Katowic. Od 1930 r. PTT wprowadziło już w całych polskich górach obecny system znakowania szlaków barwnym paskiem pomiędzy dwoma paskami białymi. W miejscowościach, będących początkowymi punktami tras znakowanych, Towarzystwo rozpoczęło umieszczanie tablic orientacyjnych z siecią szlaków oraz drogowskazów ze strzałkami kierunkowymi. Na zach. stokach pasma szlaki znakowały Oddziały KĆT z Czeskiego Cieszyna i Jabłonkowa*. Przed 1939 r. istniała już większość z aktualnej sieci szlaków omawianych w przewodniku. Warto przypomnieć, że niespełna rok przed wybuchem II wojny światowej PTT objęło również blisko 200 km szlaków na terenie włączonego do Polski Zaolzia.
Po 1945 r. najpilniejszym zadaniem stało się odnowienie szlaków zaniedbanych w czasie sześcioletniej zawieruchy wojennej. Po polskiej stronie pasma w następnych latach nie doszło do większych zmian sieci znakowanych szlaków: w 1960 r. wyznakowano żółty szlak z Jaworzynki Trzycatka* na Wlk. Stożek* (14Ż), zaś w końcu lat 70-tych zlikwidowano dawny szlak zielony z Wisły Obłaźca* na Wlk. Soszów*, znakując później czarny szlak z Jawornika* na przeł. Beskidek* (5S). Po stronie czeskiej na samym początku lat 80-tych wyznakowano jako ostatnie szlaki z doi. Głuchówki* na Filipkę* (24Z), Mł. Stożek* (22Z) i Wlk. Soszów* (21Ż).
Istotny wpływ na rozwój ruchu turystycznego w Beskidzie Śląskim miały — coraz liczniejsze z biegiem czasu — mapy, przewodniki i inne opracowania o tematyce turystycznej i krajoznawczej, związane z tym regionem. Pierwszym przewodnikiem turystycznym po Beskidzie Śląskim był niemiecki „Illustrierter Fuhrer durch die Beskiden (…)” („Ilustrowany przewodnik po Beskidach”) J. Matzury, wydany w 1891 w Brnie. W tym samym przypuszczalnie roku cieszyńską drukarnię Karola Prochaski opuściło pierwsze wydanie mapy „Tourenkarte fur die Beskiden von der Babiagora bis zum Smrk” („Mapa turystyczna Beskidów od Babiej Góry po Smrk”) — najstarszej mapy turystycznej tego regionu. Z kolei najstarszą czeską publikacją turystyczną był wspomniany już „Prtivodce po Beskydach a Moravskem Valaśsku”, wydany przez KĆT w 1895 r.
Pierwszym polskim przewodnikiem, obejmującym m.in. Beskid Śl., był wymieniony wyżej przewodnik ks. A. Macoszka z 1901 r. W 1914 r. ukazał się słynny do dziś „Przewodnik po Beskidach Zachodnich i Pieninach” Kazimierza Sosnowskiego. W 1930 r. ówczesny prezes cieszyńskiego oddziału PTT Stanisław Sowa opracował pierwszą polską mapę turystyczną Beskidu Śl. („Beskidy Śląskie — turystyczna mapa orientacyjna” w podziałce 1:100 000). W tym samym roku z inicjatywy Oddziału Górnośląskiego PTT w Katowicach wyszła „Mapa schematyczna Beskidów Zachodnich” w podziałce 1:75 000. W latach 1928-31 Zarząd Główny PTT wydał zestaw map turystycznych Karpat Polskich, obejmujący również Beskid Śl.
