Piętro reglowe również zostało w ciągu ostatnich 200 lat bardzo przekształcone przez człowieka. Na grzbietach i stokach, w związku z rozwojem pasterstwa, powstało wiele sztucznych polan („hal”) Buki, stanowiące doskonały surowiec do wyrobu węgla drzewnego, zostały w większości wycięte w związku z rozwojem hutnictwa. Jednocześnie w połowie XIX w. wzrósł popyt na drewno, co spowodowało przetrzebienie jodły i zalesianie wielkich obszarów świerkiem, dającym szybki przyrost masy drzewnej. Aktualnienie w większości nadleśnictw w Beskidzie Śląskim, zarówno po jednej jak i drugiej stronie granicy, drzewostany świerkowe stanowią 70-80% powierzchni leśnej.
Lasy o pierwotnym charakterze porastają obecnie jedynie nieliczne fragmenty stoków Stożka*, Kiczor*, Młodej Góry* i Czantorii*. W uroczysku „Bystre” na pd. zboczach Kiczor* rosną tzw. „świerki istebniańskie” — genetycznie utrwalona, cenna odmiana świerka występująca w Kotlinie Istebniańskiej, która w wieku 120 lat osiąga wysokość do 54 m. Na pd.-zach. stoku Kiczor*, już po stronie czeskiej, zachował się fragment pierwotnego lasu bukowo-jodłowo-świerkowego. W masywie Mł. i Wlk. Czantorii* spotyka się jeszcze pojedyncze okazy starych jaworów, a na pn. stokach tej ostatniej, w leju źródliskowym Suchego Potoku*, rośnie wyjątkowy dla dolnego regla Zachodnich Karpat 120-130-letni drzewostan jaworowo-jesionowy. Na obu Czantoriach również można spotkać najpiękniejsze w tym paśmie Beskidu Śląskiego okazy buków, dochodzące do 30 m wysokości i blisko metrowej średnicy. W szczytowych partiach obu tych gór, na skutek bezpośredniego wystawienia ich na silne wiatry od pn. i zach., występujące tu buki mają często kształt niskich krzewów o kopulastej lub stożkowej, bardzo gęstej koronie, z przyziemnie płożącymi się gałęziami, do czego przyczyniało się też dawniej obgryzanie ich przez owce. Z ciekawszych gatunków drzew, w rejonie Tułu*, Jasieniowej* i wsi Cisownica* spotkać można bardzo rzadkie, podlegające ochronie cisy oraz piękne okazy paklonów (1S). Rosnące tu i ówdzie modrzewie, pojedyncze sosny a nawet krzewy kosodrzewiny (między Stożkiem* a Kyrkawicą*) zostały wprowadzone sztucznie.
Wzdłuż dolin rzecznych Wisły* i Olzy*, a również nad rzeczkami spływającymi u pn. podnóży gór — zachowały się fragmenty łęgów. Drzewa zespołów łęgowych to głównie olcha czarna oraz topola, osika, jesion i kilka gatunków wierzb z pospolitą wierzbą białą na czele. Wczesną wiosną pojawiają się tu w ogromnych ilościach białe, kalafiorowate kwiatostany lepiężnika oraz żółte kwiatuszki podbiału. Na zalewanych terasach i nadrzecznych łączkach złocą się nieco tylko później wielkie kwiaty knieci błotnej, czyli popularnego kaczyńca. W dolinie Wisły między Obłaźcem* a Skoczowem znajdują się stanowiska pięknej, chronionej paproci — pióropusznika strusiego.W wyższych położeniach nad potokami dominuje olcha szara i wierzba iwa, a w bujnie rosnących tu ziołoroślach spotkamy kremowo-białe wiechy parzydła leśnego, fioletowo-różowe kwiatostany wierzbówki kiprzycy i niebieskie kwiaty modrzyka górskiego, zaś pod Czantorią* biało kwitnącego jaskra platanolistnego i bardzo rzadką rutewkę orlikolistną.
Osobną uwagę poświęcić należy dość licznym na opisywanym terenie łąkom i polanom, niewłaściwie zwanym nieraz „halami” (hala w górach jako piętro roślinne wykształca się powyżej górnej granicy lasu, której szczyty Beskidu Śląskiego nie osiągają). Wypasane polany lub łąki kośne na omawianym terenie są w zdecydowanej większości sztucznego pochodzenia, jedynie nieliczne z nich powstały samoistnie. Wiele polan, zbyt intensywnie ongiś wypasanych, porosło bezużyteczną bliźniczką — „psią trawką”, wśród której znajdziemy biało-różowe kolonie ukwapu dwupiennego. Na suchych stokach znajdziemy wśród traw okazy chronionego dziewięćsiła bezłodygowego. Dawne miejsca koszarowania owiec do dziś jeszcze oznaczone są przez zarośla szczawiu alpejskiego i pokrzyw. Wiele łąk kośnych jest obecnie nawożonych i pielęgnowanych, głównie przez dosiewa-nie szlachetnych gatunków traw, koniczyny itp.
