Spotkać można jednak niewielkie, śródleśne polany lub łąki w dolinach potoków, późną wiosną i latem cieszące oko całą gamą barw kwitnących roślin. Wśród licznych gatunków traw, jak turzyce, kosmatki i tymotki, żółcą się jaskry i mniszki, bieli dorodnymi baldachami barszcz i pospolity złocień („margaretka”). Różowymi kwiatami przyciąga wzrok firletka postrzępiona. Na wilgotnych stanowiskach spotkamy wysokie do 1,5 m okazy dzięgiela i okrytą żółtawo-białymi kwiatami wiązówkę błotną. Na młaczkach bielą się kępy włochatych kłosków wełnianki, wśród których dostrzeżemy czasem fioletowo-różowe kwiatostany storczyka plamistego i szeroko-listnego. W pełni lata pojawiają się jaskrawożółte kwiaty pępawy błotnej i purpurowe, wielkie kwiaty ostrożenia błotnego. Na zator-fionych łączkach w dolinie Olzy* w Istebnej* i Bystrzycy* można spotkać owadożerną rosiczkę okrągłolistną, a w Szygle pod Girową* — niemile pachnącego gnidosza bagiennego. Na niektórych łąkach od Cieszyna po Przełęcz Jabłonkowską* we wrześniu zakwitają jeszcze niewielkie łany tępionego przez rolników zimowita jesiennego.
Ciekawe zespoły roślinne rozwijają się na śródleśnych porębach i brzegach lasów. Wśród młodych sadzonek drzew obficie występują zarośla maliny właściwej oraz wielu gatunków jeżyn, dających w końcu lata i jesienią obfity plon owoców. Wśród kęp traw żółci się dorodnymi kwiatostanami starzec Fuchsa, zwany przez górali basakrem, a czasem dostrzeżemy i wielkie, ciemnopurpurowe kwiaty na wysokich do 1,5 m łodygach, należące do ostrożenia głowacza. W masywie Wlk. Czantorii* natkniemy się na wysokie do 1 m kwiatostany naparstnicy purpurowej — rośliny trującej i jednocześnie leczniczej, która w Polsce zapewne tylko w Beskidzie Śląskim występuje na naturalnych stanowiskach. Na Mł. Czantorii* występuje rzadko ciemięrzyca zielona i jaskier alpejski. W wielu innych miejscach spotkamy jesienią kępy pięknej goryczki trojeściowej o granatowo-niebieskich kwiatach wyrastających w nasadach liści.
Najbardziej urozmaiconą florę, a zwłaszcza wiele gatunków stor-czykowatych i liliowatych, zachowały wapienne tereny w pn. części pasma i przyległy fragment Pogórza: stoki Tułu*, Jasieniowej*, Machowej* i Chełmu* nad Goleszowem* (1S). Osobliwość florystyczną na pn. skraju omawianego terenu stanowi cieszynianka wiosenna — niepozorna roślinka z rodziny baldaszkowatych, o drobnych, żółtozielonych kwiatach, zakwitająca wczesną wiosną wkrótce po zejściu śniegów. Najliczniej występuje w okolicy Cieszyna, skąd opisał ją po raz pierwszy w końcu XVIII w. profesor uniwersytetu we Lwowie, Baltazar Hacquet. W mniejszych skupiskach rośnie ona w wilgotnych laskach liściastych w rejonie Lesznej Górnej*, Dzięgielowa*, Bażanowic* i Goleszowa*. Według starej legendy, na-sionka cieszynianki miały przywędrować na Śląsk Cieszyński z żołnierzami szwedzkimi w czasach wojny 30-letniej. W rzeczywistości ta piękna roślinka przybyła do nas z Alp prawdopodobnie przez Bramę Morawską i poza Ziemią Cieszyńską prawie nigdzie dalej na pn. nie występuje.
Charakterystyczne oblicze nadają omawianej grupie górskiej pola uprawne, towarzyszące nawet najwyższej położonym osiedlom i sięgające prawie do 850 m npm (Wielki Soszów*, Mały Stożek*, Groniczek* pod Wlk. Stożkiem). Na niewielkich, stromych zagonach uprawia się głównie ziemniaki i owies oraz buraki pastewne i kapustę. Jeszcze do niedawna można było wśród pól spotkać skupiska czerwono kwitnącego mieczyka dachówkowatego — dziś już prawie doszczętnie wytępionego. Wiosną przy każdej zagrodzie kwitną drzewa owocowe: jabłonie, śliwy, grusze. Na miedzach i skrajach pastwisk rosną często dzikie czereśnie, rodzące obficie czarniawe, słodkie owocki. W ślad za szybko postępującą zabudową terenu i wzmożoną penetracją ludzką coraz bardziej rozpowszechniają się we florze pospolite gatunki synantropijne, tj. związane z siedzibami ludzkimi. Wypierają one rodzime, naturalne gatunki roślin.
Wspomnieć należy również o grzybach jadalnych, w sierpniu i we wrześniu przyciągających w beskidzkie lasy amatorów grzybobrania. Najpospolitszy jest podgrzybek brunatny, występujący we wszystkich lasach pięter reglowych. W lasach świerkowych spotkamy najbardziej poszukiwanego borowika prawdziwka, kurkę, a także smaczną opieńkę miodową, będącą groźnym szkodnikiem świerków. Na obrzeżu świerczyn i na wypasanych polankach występuje też rydz prawdziwy. U stóp sztucznie wprowadzonych tu i ówdzie modrzewi znajdziemy maślaka żółtego, a w brzozowo-osikowych zagajnikach w niższych rejonach gór — kilka gatunków koźlarzy.
